Changez

In tegenstelling tot velen heb ik weinig voeling met Italië. De vakanties die ik er spendeerde, vielen altijd reuze mee en ook het culinaire aspect kan me wel bekoren, maar voor de rest voel ik dat land niet aan. Ook met de wijnen van dat land heb ik geen echt sterke band. Natuurlijk, ik heb al lekkere Barbera’s, Chianti’s, Brunello’s en Franciacorta’s gedronken. Maar samen met de hype die al jaren heerst rond het land, haar wijn- en eetcultuur, zijn de wijnprijzen evenredig gestegen. En de ha’s en ho’s aan tafel klinken enkele decibels luider als er bijvoorbeeld een Brunello wordt uitgeschonken. Soit …

… de blik en de geest staan altijd open en op scherp, dus ontving ik met plezier een demi-bouteille van de postbode. Ze werd mij toegezonden door Culinair Atelier (bedankt Inge) en het betrof een schuimwijn uit Trento van Ferrari (niet verbonden met het wagenconcern). 100 % chardonnay en gevinifieerd volgens de méthode traditionelle. Ben benieuwd.

In het glas een nogal ruwe pareling, maar een mooie kleur die neigt naar citroengeel. In een eerste fase niet bijzonder veel geuren. Wel wat gist en een kleine botertoets. Nadien krijg je veel rijp boomgaardfruit. In de mond aangename frisse zuren (goede punten dus voor het aperitief). De afdronk is smaakvol met opnieuw fruit, vooral appelen.

Conclusie: dit is een goed gemaakte schuimwijn. Dat blijkt ook als je het glas een tijdje laat staan en de warmte het hele goedje niet plat heeft gegooid. Het zal je zeker niet in verlegenheid brengen als je dit serveert tijdens de eindejaarsdagen. Toch word ik noch warm noch koud van deze Italiaan. Ongetwijfeld heeft dat te maken met mijn zoektocht naar meer spannende en vernieuwende wijnen.

Oh ja, de prijs. Daar wil ik eigenlijk pas weten nadat ik geproefd heb, en dat was ook een suggestie van Inge. Zo bleef die vervelende prijsbeïnvloeding achterwege. Op de website van Raineri die het goedje invoert, kan je ontdekken wat je betaalt voor deze Italiaanse bubbels. Ik stond versteld.

PS. Dit is een artikel in het kader van de Wijnblogdagen, een intiatief van de wijnbloggers in Vlaanderen. De rubriek ‘Changez’ bestaat erin dat er flessen worden uitgewisseld die dan geproefd en beoordeeld worden. Alle leden-bloggers staan netjes opgelijst bij St Etienne’s World.

De eerste oogst van Etienne

Etienne Thiebaud is jong, hij ziet er een beetje uit als een blanke Bob Marley en hij verbouwt sinds 2007 enkele hectaren wijngaard in de moeilijke maar fantastische Jura. Naast onder andere zijn schitterende Savagnin en Chardonnay, maakt hij ook wijn van de lokale druif genaamd Poulsard des Gruyères. Deze is wat verwant aan de Pinot Noir, maar geeft nog een lichter sap.

Als je de fles opent, dan zou je bijna denken dat je een rosé in het glas hebt. Niets is minder waar. Etienne Thiebaud is er in geslaagd om zijn eerste oogst volgens de biodynamische principes om te toveren in een schitterende wijn. Zelf noemt hij het ietwat oneerbiedig een barbecuewijn die best gekoeld gedronken wordt.

Ik geniet er zelfs van tijdens deze natte en koude herfstdagen. Het is zo’n puur en lekker sap vol rood fruit dat de inhoud van de fles zienderogen slinkt zonder dat je het merkt. Geen probleem, want door de uiterst minimale sulfitage heb je ’s anderendaags geen last van hoofdpijn.

Let wel, in de neus krijg je nogal wat stal- en putjegeur en ook in de mond proef je het terroir en de frisse karakter van de Poulsard. Geen spek voor ieders bek, maar ik vind dat je het tenminste geprobeerd moet hebben. Voor de geïnteresseerden: Wouter De Bakker verdeelt de wijn en kost net geen 10 euro.

Wijnboek voor de Vlaamse wijnblogdagen

Digitale wijnschrijvers hebben in het kader van het trimestriële topic gekozen voor het beste wijnboek. Elke wijnblogger mag dus zijn favoriet wijnboek aanprijzen. Ik ruik de Bernard Pivots en Kermit Lynchs al van ver. Ontegensprekelijk geweldige boeken om weg te mijmeren. Ik plaats ze in de categorie wijnfilosofie en dito roman.

Je kan je ook verdiepen in de boeken van Emile Peynaud, de godfather van de oenologie. Zeer interessante en gedetailleerde vakliteratuur over wijn leren proeven of de vinificatie die je tegelijk ook nog wat kennis van de Franse taal bijbrengt.

Maar mijn keuze is eigenlijk een keuze voor de amateurwijnliefhebber: de jaarlijkse gids van Hugh Johnson. Je kan het eens of oneens zijn met zijn analyse en meningen, maar je krijgt in een handig formaat een overzicht van alle belangrijke wijnlanden in de wereld, met belangrijkste druivenrassen, gekende wijnen. En netjes alfabetisch gerangschikt. Bovendien geeft hij ook aan welke jaargang van welke wijn goed was en wanneer hij op dronk is. Ook het hoofdstuk wijn en gerecht is een aanrader.

Je zal er geen geheime ontdekkingen doen op vlak van wijn, daarvoor ben je op jezelf aangewezen als je in het buitenland bent. Maar voor de ‘newbies’ geeft het wel een schematisch wijnoverzicht van je toeristische bestemming.

Dit is dus eigenlijk bij uitstek dé toeristische wijngids. Ook als je het land niet verlaat.

Geopende wijn bewaren

Je doet een fles wijn open en je voelt niet echt de behoefte om ze in één avond volledig soldaat te maken. De overschot wil je bewaren. Maar voor hoelang?

Dat hangt natuurlijk af van de kwaliteit van de wijn, en rode is meestal gevoeliger voor oxidatie -de nootjesgeur in wijn- dan witte.

Wat ik zowieso doe is niet alleen witte, maar ook rode wijn in de koelkast plaatsen. De koude zorgt voor een vertraging van het oxidatieproces. Met wat meeval, kan je een week later nog steeds een lekker glas drinken. Zo heb ik vandaag een Muskat-Otonel Auslese in de koelkast staan die al meer dan 10 dagen geleden geopend werd. Gisteren genoot ik nog van deze wijn als begeleider van een heerlijke tarte tatin (merci Vincent) en had nog niets van zijn finesse verloren.

Dus, giet een fles wijn niet te snel door de gootsteen, maar zet ‘m in de koelkast.

Waar eet jij dit weekend (14)

Via een aantal vrienden kreeg ik te horen dat ik eens een bezoek moest brengen aan Bistro Guust. Het blijkt al open te zijn van april. Open is wel een relatief begrip, want de man heeft ervoor gekozen om alleen overdag (van 11 tot 17u) en tijdens de week te werken, met uitzondering van donderdag en vrijdag wanneer je er tot 22u terecht kan. Hij heeft drie kinderen en kiest ook voor een gezinsleven naast het harde horecawerk. Zo’n houding verdient zeker respect en is heel modern, al vraag ik mij af of hij met de beperkte openingsuren zijn zaak draaiende kan houden. De personeelsbezetting is dan ook minimaal: één iemand in de keuken en één in de zaal.

Het interieur is smaakvol, warm en klassiek aangekleed. Ik heb niet meteen een bistrogevoel, maar dat kwam wel met de kaart. Beperkt, zoals het hoort als je met weinig personeel werkt en klassieke gerechten zoals rillettes, varkensrib met pickles, steak tartare, garnaalkroketten,.. En als dat laatste op de kaart staat, dan weet je hoe laat het is: een bord voor deze heer graag.

Jammer genoeg geen hoogvlieger. Geen zelfgemaakte kroketten met wel een goede vulling, maar veel te hard gebakken. En de berg salade -met nochtans een heerlijke vinaigrette- is voor mij altijd een afknapper. Het haantje in rode wijnsaus was in ieder geval een pak beter en aan de overkant zag ik smakelijk smullen van de hertesteak. De rode wijn uit de zeer beperkte wijnkaart kwam van Domaine du Fondrèche (Côtes-du-Ventoux). Een sappige en intrigerende rode wijn die eerder het hert ondersteunde dan mijn haantje.

Conclusie: als je tijd hebt overdag of je wil vrijdagavond geen overdadige maaltijd nuttigen, dan kan je zeker terecht bij Guust. Het is niet de beste brasseriekeuken, maar het heeft zoals ze zo mooi in het Frans zeggen een zekere ‘convivialité’.

Megavino: Bordeaux proeven

Vorige week kreeg ik een uitnodiging in de bus van Kurkdroog om hun proefpanel te vervoegen op Megavino. Ze zouden zich buigen over Bordeauxwijnen -het thema van Megavino- uit de supermarkt.

De jury bestond uit amateurproevers, journalisten en professionelen. In stilte werd er geproefd aan een hoog tempo: 3 witte en 10 rode op iets meer dan een uur tijd. Mijn smaakpapillen lagen dan ook voor pampus.

Geen echt geweldige ontdekkingen, al kon ik mij wel vinden in 1 witte en 3 rode. Als ik achteraf echter de prijs te horen kreeg, schrapte ik al 3 van de vier geselecteerden wegens geen ideale prijs/kwaliteit verhouding. Misschien ben ik te streng geweest, maar het kan ook te maken heb met feit dat ik niet zo’n geweldige Bordeauxliefhebber ben.

Deze bleef voor mij overeind en loont de moeite om nog eens te proeven, op een rustig moment dan: Fourcas-Hosten – Listrac-Médoc. Te koop bij Delhaize voor 12,9 euro.

De uitslag van de proeverij zal binnenkort verschijnen in De Morgen, op Kurkdroog en wie weet zelfs in Vino Magazine.

Goede vis

Mijn hometown Leuven kent bij mijn weten 3 viswinkels: Walvis, De Vismijn en Vanzegbroeck.

Allemaal gekende plaatsen, maar ik was nog nooit tot bij Vanzegbroeck geraakt. Afgelopen zaterdagochtend ben ik er toch binnengesukkeld voor 4 kleine zeetongen en evenveel garnaalkroketten. Die laatste zijn blijkbaar zeer gerenommeerd; ze worden trouwens elke dag artisanaal gemaakt.

De bediening was uitermate vriendelijk en bovendien bleken de kroketten niet echt duur.

Wat op het bord verscheen na de bereiding was top: kraakverse zeetong zuiver en goed van smaak, en een garnaalkroket met een mooie lopende structuur. Wel iets te zout, maar alla.

Ik weet het wel voor mijn volgende visaankopen: Naamsesteenweg 198, 3001 Heverlee.

Waar eet jij dit weekend? (13)

Een kaart met Belgische en Franse klassiekers, een keuken die continu draait van 10u ’s ochtends tot middernacht, een groot terras, een klassieke inrichting met moderne toets en niet overdreven duur: dat zijn de ingrediënten van Royal Brasserie Brussels.

We doken er binnen op een zaterdag rond 15u om de kleine goesting te stillen. Bij elk eerste bezoek aan een brasserie doe ik altijd de garnaalkrokettest. Als die lekker is, dan is wat volgt meestal ook in orde. En het moet gezegd: ik kreeg 4 kroketten met de garnituur die er bij hoort. Gefrituurde peterselie en een stukje citroen, voor de rest niets. Een mooi gebakken korst en als ik mijn mes er in zet, loopt er een welriekende massa uit. Zeer goed van smaak, een beetje teveel peper misschien, maar dat kan de pret niet bederven. Dit is een garnaalkroket ‘comme il faut’.

Aan de overkant verscheen een toast champignon die dan weer wat meer peper mocht hebben, maar voor de rest uitmuntend was.

Conclusie: jammer dat we geen tijd meer hadden, want anders had ik nog worst met stoemp willen proeven en een chocomousse. Dit is brasseriekeuken zoals het moet: eenvoudig, klassiek en lekker.

Kanye West ontdekt wijn

In dit nieuw nummer van Jay-Z krijgt Kanye West een gastrol. En er is een bepaalde wijn die een bijzonder effect heeft op zijn gedrag. Voor diegenen die niet zo gek zijn van deze muziek, doorspoelen naar 4′09.

Waar eet jij dit weekend? (12)

Naar aanleiding van een speciale gelegenheid belandde ik enkele weken geleden nog eens in Zottegem, mijn geboortestad. Het vieren van die gelegenheid gebeurde in restaurant Two Cooks. Ik betrad het pand met drie meningen op zak: een negatieve van een weekbladrecensent en twee positieve waarvan eentje van een oud-collega van één van de twee koks. Iets om naar uit te kijken dus.

De start was alvast prima met een mooie glas schuimwijn gemaakt van Pinot Noir. Lekker fris met een licht aardse toets. Ook de andere witte wijnen, een verrassend lekkere blauer spätburgunder van Weingut Boch (wit gevinifieerd) en een vermentino van Epircuro waren zeer te pruimen. De rode Abbots ficus (gemaakt van grenache en syrah) voldeed voor mij niet echt aan de verwachtingen: een beetje dunnetjes en weinig memorabele finale.

Eén van de heren heeft school gelopen in de klassieke keuken van Guy Van Cauteren en dat merk je. Degelijke basisingedriënten in een klassieke bereiding. Toch geven ze een eigen moderne toets aan het geheel.

De langoustines met spinazie en ricotta viel wat uit de toon door het platgebakken schaaldier. Bij de Vermentino kregen we echter een onberispelijk stuk Noordzeetong waartussen gemarineerde groenten zaten. 1 woord: heerlijk. De crème van ratatouille was overbodig, maar dat is hen vergeven. Ook het hoofdgerecht, wilde eend met rode biet en gesmoorde sla droeg de goedkeuring weg van de hele tafel.

Conclusie:  de heren hebben een zeer mooie zondagse lunch voorgeschoteld en de stand is 3-1, in het voordeel van Two Cooks.