Vlaamse Wijnblogdagen: Zuid-Afrika

De timing is niet toevallig natuurlijk. Volgende week start het WK voetbal in het meeste zuidelijke land van het continent Afrika. Het zal jammer genoeg zonder ons radio-icoon Jan Wauters zijn, die deze avond overleden is. Eenenzeventig jaar is verdomd jong in een tijd waar we al maar ouder worden. Alweer een erudiet journalist die ons achterlaat.

Maar het zijn de wijnblogdagen en de dus moeten we het over wijn hebben. Eerlijk? Ik ken niets, maar dan ook helemaal niets van Zuid-Afrikaanse wijn. Ik heb ooit wel eens een Pinotage geproefd met een onwaarschijnlijk hoog rubbergehalte. Het schijnt de typiciteit te zijn van die druif. Oh ja, wat ik ook weet, is dat als er een druif op de fles staat, er minstens 85% van die specifieke druif in zit, en er voor minstens 85% van het jaartal op de fles aan toegevoegd is. Om het met een modern woord te zeggen: een ‘corridor’ voor gesjoemel en gezever.

Ongetwijfeld bestaat er geweldige  ’marchandise’ uit Zuid-Afrika, en als ik eerlijk mag zijn, ik zou dat liever ter plekke willen proeven. Maar als er iemand is die mij met de ontdekking van het jaar wil laten kennismaken, graag.

Driedaagse van Parijs (slot)

… maar eerst … passeerden we bij Racines om een aperitief te nuttigen. “Alleen bistro, geen bar” was het antwoord, maar toen ik groeten overmaakte van La Cave Des Papilles ging de deur figuurlijk open en werden we getrakteerd op een heerlijke pet nat (pétillant naturel) van Domaine les Griottes.

Het kan geen toeval zijn, maar bij het betalen van onze flessen, zag ik een kaartje liggen van Rino, het restaurant waar we die avond gereserveerd hadden. De sympathieke sommelier zei ons dat we zeker -echt waar- de groeten moesten doen aan Giovanni en zijn team. Het leek wel of we beland waren in een soort gesloten Parijse culinaire community waar iedereen iedereen kent, maar dan wel het soort gemeenschap waar alleen maar lekker gekookt en gedronken wordt.

Rino was voor mij de ontdekking van deze driedaagse. Geopend sinds februari serveren ze met drie man (2 keuken, 1 zaal) een menu van 4 of 6 gangen voor de prijs van respectievelijk 38 of 50 euro. Belachelijk naar Parijse normen. Wat op het bord verscheen was niet alleen van uitmuntende kwaliteit, maar ook nog eens zeer mooi gepresenteerd. De wijnkaart stond nog niet helemaal op punt, maar de Italiaanse sommelier -die nog maar 9 maanden in Parijs vertoeft, is vastbesloten om er iets zeer moois van te maken. Ook de chef is van Italiaanse komaf en verdiende zijn sporen bij o.a. Alain Passard. Hij vertelde me dat hij regelmatig afspreekt met andere koks waaronder Sven van Racines om samen te dineren, te drinken en plannen te maken. De puzzelstukjes vallen in elkaar.

In Parijs is een nieuwe culinaire beweging aan de gang van jonge dertigers die het vak bij klassieke grootmeesters geleerd hebben, maar het op een andere manier aanpakken. Respect voor het product, eenvoudige bereidingen en een scherpe prijs. Ik kijk nu al uit naar mijn volgende Parijs-bezoek.

Driedaagse van Parijs (3)

Een gesprek dus met een caviste van natuurlijke wijnen in een driesterrenrestaurant. Hij vroeg wat we nog allemaal culinair gingen uitspoken in Parijs en bij de naam Baratin klonk een goedkeurend geluid uit zijn mond en vertelde ons dat we zeker de groeten moesten doen aan de chef. Ik sprak ook over Racines waar we niet gingen eten, maar waar ik zeker een glas zou willen drinken. Alweer kregen we een boodschap mee voor de eigenaars.

De dag erop rond 13u betraden we een overvol Baratin. Er heerste een hectische, maar gezellige sfeer die je wel eens terugvindt in dat soort etablissementen. De licht norse ober toonde ons een net vrijgekomen tafeltje. Voor de lunch kon je kiezen uit 5 voorgerechten, 2 hoofdgerechten en 2 desserts, voor de prijs van 16 euro. Op het grote krijtbord stond de naam Foillard. Een collega-blogger -met een heilige naam- die mij niet alleen dit adres, maar ook enkele goede wijnbouwers uit de Beaujolais had doorgespeeld, vermelde ook Foillard. Die zouden we drinken. Toen de ober aan tafel de bestelling kwam opnemen, deed ik zoals het een welopgevoede jongen hoort, veel groeten van La Cave des Papilles. Zowaar een glimlach op zijn gezicht, ja zelfs vriendelijk plots: “Als je nog nooit die Beaujolais gedronken hebt, dan raad ik je zijn Côte du Py aan”, zei hij op een samenzweerdigere toon. “Hij staat niet op de kaart, want ik heb maar één fles meer.”

Gretig ging ik op het aanbod in en zo dronken we een fles Pi (inderdaad het cijfer) uit 2006. Wat een wijn!  Laat de grote kanonnen uit de Bourgogne maar komen. Deze knaap ruimt ze in z’n eentje op. Het eten was van een onwaarschijnlijke eenvoud en zeer lekker. Licht verzadigd doken we de metro in om ons voor te bereiden op het laatste avondmaal. Maar eerst …

Stromae mash up deel 2

De vorige post bevat een fijne mash up met het nummer van Stromae als basis. De djs from mars hebben er niet minder dan 17 andere tracks onder geduwd. Weet jij welke? Een fles wijn voor wie ze als eerste alle 17 raadt. Alors, on chance …

Stromae: de zomerhit, maar …

dan in de mixer met ongeveer 40 jaar dansmuziek. Lekker gebald en uiterst dansbaar. Tja, dan dansen we maar. Productie van DJs From Mars, mashup-artiesten uit… Italië.

Driedaage van Parijs (2)

Onze tweede dag in Parijs zou er eentje worden om in te kaderen. Na een koffie met croissant in een brasserie trokken we onze beste pakje aan en doken de metro in om weer uit te stappen aan de halte Varenne. Om de hoek ligt het driesterrenrestaurant van Alain Passard, L’Arpège. Deze kok heeft op een uur met de TGV van Parijs enkele hectaren grond waar hij groenten en fruit teelt. Die oogst gebruikt hij in zijn zaak. ‘s Middags kan je er een lunch nuttigen die behalve het hoofdgerecht alleen bestaat uit groenten. Het paradijs voor vegetariërs dus. Op aanraden van de chefs van Couvert Couvert had ik er gereserveerd en voelde best wel wat spanning bij het betreden van de tempel.

De ontvangst was naar Parijse normen bijzonder hartelijk, ja zelfs joviaal. De sfeer in de zaal was heel relaxed en toch ingetogen. We kwamen voor het groentenmenu. De -prijzige- wijnkaart bevat zoveel geweldige dingen dat het moeilijk kiezen was. Het werd een champagne van Jacques Selosse, Initial. Een fijne begeleider van het groentenfestijn dat zou volgen.

Een volledige beschrijving geven van elk gerecht ga ik hier niet uit de doeken doen, maar in tegenstelling tot de vorige driesterren Arnsbourg was elke schotel er los op. Een feest voor de smaakpapillen. Eén van de memorabele gerechten was een soep van roze radijzen met een schuim van spek. Onbeschrijfelijk lekker. En dan heb ik het nog niet gehad over de consommé van asperges met ravioli van rode bieten: fenomenaal. Dit is veruit het beste restaurant dat ik ooit bezocht heb. Indien mijn portemonnee het kon verdragen, ik lunchte hier elke dag van de week.

Kleine anekdote nog. Ik zag in de verte de sommelier een champagne karaferen en meende het etiket van Leclapart te herkennen. Vreemd, want die stond niet op de kaart. Op mijn kleine indiscrete vraag of die champagne wel degelijk van Leclapart was, kreeg ik een verbaasde blik. “U kent die champagne?” Bleek dat één van de eigenaars van La Cave des Papilles -zie deel 1 van de driedaagse- aan een andere tafel zat en die fles had meegebracht. Groot was mijn verbazing toen er plots een glas voor mijn neus gezet werd. Genereus die Parijzenaars. Toen we na de afrekening naar buiten gingen en de caviste nog even gingen bedanken voor zijn geste ontspon zich een fijn gesprek met een afloop die ons de dag nadien nog zou ‘achtervolgen’.

Driedaagse van Parijs (1)

Een verjaardag mag al eens in stijl gevierd worden en hoe doe je dat beter dan een reis naar de lichtstad. Op het programma stond er veel cultuur, culinaire cultuur vooral. Ik keek uit naar de bistro’s en restaurants die ik geboekt had.

Maar de eerste avond waren we uitgenodigd bij familie. Ik zou voor de wijn zorgen. Dankzij mijn netwerk had ik enkele adressen op zak van goede ‘cavisten’ die handelden in natuurlijke wijn. Het werd La Cave des Papilles, misschien wel de beste van Parijs. De ontvangst was naar Parijse normen hartelijk en de man gaf ook enkele suggesties. In wit ging ik voor een Bourgogne Aligoté van De Moor, rood werd -hoe kan het ook anders- een Beaujolais. Dankzij St-Etienne begin ik deze streek en vooral haar belangrijkste druif de Gamay zeer te appreciëren. Het imago is er nog altijd eentje van goedkope en slechtgemaakte slobberwijnen, maar de kenners weten wel beter. In die streek slagen een tiental wijnbouwers erin om op een natuurlijke wijze schitterende Beaujolais te maken, waarvan sommige zich kunnen meten met de top van Bourgogne. Georges Descombes is er één van en die verdween dan ook in mijn winkeltas. Het aperitief werd Lassaigne, misschien de meest ragfijne champagne die ik ken.

Het werd een gezellige avond, waarbij Descombes misschien wel de ontdekking was voor mij. Heerlijk sap, veel structuur en voor we het wisten was de fles soldaat gemaakt. Pour la petite histoire, mijn broer heeft nogal last van hoofdpijn na het drinken van soms maar één glas. Gevoelig voor sulfiet vertelde ik hem en ik was dan ook niet verrast toen ik ‘s anderendaags een sms kreeg dat er bij hem ook maar geen schijn van hoofdpijn te bespeuren was.

De proloog van de driedaagse was alvast een succes, maar de koninginnenritten moesten nog volgen zo blijkt….

Waar eet jij dit weekend (15): Only 4 senses

Gisteren werden we verwacht in het centrum van Brussel voor een verrassingsdiner. Een goede vriendin van mijn vrouw had het geregeld en wou vooraf niet vertellen waar de reis heen ging, maar we moesten wel op tijd zijn. Ik tastte dus volledig in het duister.

Stipt om 19u00 stonden we aan de ingang van de koninginnegalerij in Brussel en werden we geleid naar Only 4 Senses. En de naam van dat restaurant mocht ik letterlijk nemen: we kregen slechts 4 zintuigen ter beschikking. Een maaltijd volledig in het donker dus. Daarom werd ons niets verteld, want de kans was reëel dat ik niet zou komen opdagen. Eten zonder te zien, het is geen zicht. Het oog wil ook altijd wat. Mijn reactie was er eentje van grote weigerachtigheid, maar er was geen weg terug.

Only 4 Senses is een project/restaurant dat in samenwerking met de Brailleliga wordt uitgebaat. Het wil mensen even laten toetreden tot de wereld van de blinden. We werden aan de schouder van een blinde (of slechtziende) binnengeleid en aan een tafel gebracht. Zij zouden ons ook heel de avond bedienen, in het donker uiteraard.

Fenomenaal wat er gebeurt als één van je zintuigen je ontnomen wordt: de andere passen zich zeer snel aan en worden op scherp gesteld. En dat is bij iedereen anders. Bij mij werden tastzin, smaak en gehoor een pak gevoeliger. Na een kleine zoektocht -op de tast- had ik snel door waar wijn, brood, water, bord, bestek en mijn andere tafelgenoten zich bevonden. Ik had een mentale map gemaakt van onze tafel. Voor ons stond een koud voorgerecht waarin ik onmiddellijk roze garnaal, tomaat en basilicum ontdekte. Aan de overkant hoorde ik nog zongedroogde tomaten toevoegen. Wijn schenk je in met één vinger in het glas, zo vermijd je een kleine overstroming. Het hoofdgerecht bleek kip met courgette, tomaat, aubergine, paprika en Griekse rijst. Het klein beetje gember had ik niet geproefd. De chocomousse met een speculooskoekje was van mijlenver te herkennen. De sfeer aan tafel was zeer gezellig en we bestelden zelfs een tweede fles wijn.

Dit restaurant zal nooit beroemd worden voor zijn topkeuken, maar het is unieke ervaring die je doet stilstaan bij het leven dat blinden elke dag leiden en hoe ze aan tafel toch kunnen genieten van een maaltijd. Ik ben vereerd en nog steeds een beetje opgewonden dat ik deze sprong in het duister heb gemaakt.

Een zondag als een ander… of toch niet?

Op zondag mag het aperitief altijd iets vroeger komen. De late namiddag dus. En onder impuls van mijn vrouw die zoals steeds houdt van lekkere dingen, dook ik in de kelder op zoek naar iets dat de appetijt aanscherpt. Geen lange zoektocht deze keer. Bovenaan in de wijnkast lag een fles Moussaillon van Domaine Les Griottes die ik meegebracht heb van onze recente trip naar Parijs (later meer daarover). Deze mousserende wijn is van het type Pet’Nat: licht bruisende natuurlijke wijnen die volgens de Méthode Ancestrale gemaakt worden.

Eens de kroonkurk gelicht, verschijnt een licht zalmroze kleur in het glas en een geur die zeer puur is met duidelijke gist. Miljaar, wat een onwaarschijnlijk lekker glas wijn. Ik krijg nu al zin in de kip met artishock. En morgen in ieder geval geen hoofdpijn, want deze wijn bevat geen toegevoegde sulfiet.

Ik heb een filmpje gevonden waarin de wijnbouwers tekst en uitleg geven over deze bruisende wijn. Volgens mijn steeds welingelichte bronnen is er geen verdeler in België. Jammer, maar dat is dan weer een excuus om snel nog eens richting lichtstad te trekken.

Vlaamse wijnblogdagen: perfect wine-foodmatch

Tijdens opleidingen wijn zit er steevast een mini-onderdeel wijn en gerecht tussen. Ik houd me daar graag mee bezig en dus las ik vol verwachting de tekst ter voorbereiding. De ontnuchtering was groot. De auteur is vermoedelijk een wetenschapper ‘raté’, want ik trof de volgende formule aan :
smaak = (productbenadering + waardebeleving) x producteigenschappen.

Tjonge tjonge, wat zat er in die zijn thee? LSD? Natuurlijk spelen die elementen een rol in de smaak van een product, maar hoe kan je in godsnaam productbenadering optellen met waardebeleving en de som daarvan vermenigvuldigen met de eigenschappen van een product? Hoe moet ik mijn waardbeleving ten opzichte van de Conférencepeer kwantificeren? Staat veel sap, gelijk met een hogere staat van opwinding of krijgt de harde beet een 9 op de schaal van genot?

Anyway, om maar te zeggen. Er wordt wat afgeleuterd over smaken en hoe ze te combineren. Persoonlijk zoek ik elke dag naar leuke combinaties. Soms komen die spontaan, zoals die ene keer dat ik een fles Barbera bestelde bij een bord pasta met everzwijn. Een andere keer gaan we bewust op zoek naar wat nu het beste smaakt. Legendarisch zijn de aspergeavonden bij Vinikus, waar je drie gerechten met asperges proeft telkens begeleid van drie wijnen. De uitslag is evenzeer subjectief als verrassend.

En soms maakt het gewoon allemaal niet uit en is het gewoon genieten van elk bord dat passeert en laat je je verrassen door de wijn die er bij geschonken wordt. Afgelopen zondag was weer zo’n dag. Uitgenodigd door een gastheer en gastvrouw die de perfecte ‘niets moet-ambiance’ wisten te creëren. We kregen volgende gerechten en wijnen :

1. Sekt Pinot Noir 2006  van Weingut Am Stein  - Petit gris met champignons overgoten met een lichte roomsaus op basis van asperges

2. Riesling 2002 van Pfeffingen – Rundcarpaccio met parmesan, pesto en appelkappers

3. Silice Sauvignon Blanc 2008 van Domaine les Eminades – Tarbot met champignons, serranoham

4. Pomorosso Barbera d’Asti 2005 van Coppo – Lam met fijne kruiden, tuinbonen en aardappelen met rozemarijn

5. Riesling Auslese 1999 van Keller – drie kazen (Epoisse, Brie de meaux, ‘Barolokaas’)

6. Rivesaltes 1969 van Domaine Rancy – een klassieke dame blanche met echt (zeer echt) hoeveijs

Zou je het zelf ook zo doen?