To bio or not to bio (Vlaamse Wijnblogdagen)

Vlaamse Wijnblogdagen. Dat betekent:
1. Bloggers schrijven op gezette tijden over een vooraf bepaald onderwerp.
2. Onderling overlegd.
3. Vrij in te vullen.
4. Elke mening telt.
5. Alhoewel …
6. Deze keer is bio (of geen bio) aan de beurt.
7. Wegens tijdsgebrek doe ik verder in deze telegramstijl.

1. Bio betekent niet automatisch lekker.
2. Biowijn bestaat niet.
3. Wijnen van biologisch geteelde druiven wel.
4. Niet alleen een wijngaard, ook de vinificatie is een wezenlijk onderdeel van wijn maken.
5. Wijnen van druiven uit punt 3  zijn boerenbedrog (toelichting in punt 6 tot 8).
6. Er mogen nog meer dan 300 producten toegevoegd worden tijdens de vinificatie.
7. Onder de additieven : industrieel geproduceerde gisten, kaliumbisulfiet, sorbinezuur, ascorbinezuur, suiker.
8. Niet echt bioproducten lijkt me.
9. De oplossing?
10. Drink wat je wil, maar als je echte bio wil drinken, drink dan natuurlijk.
11. Natuurlijk betekent geen additieven in de kelder (tenzij uitzonderlijk en bijzonder beperkt, maar dan zegt de wijnboer dat).
12. Eerlijkheid heet dat.
13. Niet alle natuurlijke wijnen zijn lekker…
14. … maar toch veel.

Waar eet jij dit weekend? Couvert Couvert!

Het was al weer veel te lang geleden, maar in deze maand februari ben ik zowel gaan lunchen en als gaan dineren bij de broers Folmer en hun team. Twee keer feest voor oog, neus en mond. Ik ben al lang fan van hun keuken, maar het niveau dat ze deze keer haalden, was ongezien. Topproducten die bijna minimalistisch bereid worden en gecombineerd worden met zeer fijne soms vergeten ingrediënten. Wat te denken van langoustine met tapioca en consommé met saké of parelhoen met een flinterdun gesneden spek uit de wang van een varken geserveerd met een saus van parmesan en eendelever. Over de desserts kan ik kort zijn: die stonden zoals steeds op eenzame hoogte. Ik ken geen enkel restaurant die op zo’n topniveau desserts maakt.

Tegenwoordig is gastvrouw Veerle ook sommelier en ze doet dat meer dan prima. Veel zogezegde wijnkenners kunnen nog wat leren van haar. Haar smaak- en geurvermogen vertaalde zich in vier wijnen die mooi in harmonie waren met het respectieve gerecht.

Het lijkt misschien wat veel lof, maar ik kan mij niet inbeelden waar je voor 117 euro zes gangen van dit niveau gepresenteerd krijgt gecombineerd met wijnen die niet voor 4 euro in de supermarkt zijn gekocht. Of een lunch van 39 euro voor drie gangen. Dat is wat anders dan de 52 euro voor 3,5 -slechte-gangen in een restaurant in Vlaams-Brabant dat onlangs bekroond werd met een ster.

Beleggen in wijn

Volgens Vandale staat beleggen voor : 1. bedekken, 2. geld aan iets besteden waarvan men hoopt dat het in waarde zal stijgen, 3. bijeenroepen (een vergadering bijvoorbeeld).

Ik denk onze mening gevraagd wordt over definitie nummer 2 en dat in het kader van de Vlaamse Wijnblogdagen.

Eerlijk, beleggen in wijn laat me syberisch koud. Ik maak geen deel uit van die bende vreemde vogels die als gekken elke nieuwe jaargang -telkens de beste- van cru classés aankopen om ze dan later met winst te verkopen. Je houdt de economische wetmatigheid van investeren met het oog op winst toch niet tegen, ook niet in de wereld van de wijn. Bovendien, waar je niets van kent, moet je afblijven. En ik ken ook niets van investeren in wijn, alleen in het drinken ervan. Ik laat mij ook niet verleiden tot het beleggen in aandelen. En zolang ze zich blijven storten op de grote wijnen van Bordeaux, die Italiaanse supertoscans of ander peperduur -geparkeriseerd- spul, laat ik er mijn slaap niet voor.

Alhoewel, ik zie hier net een aanbieding liggen van een wijnveiling met enkele grote Bourgognes. Misschien dat ik toch… grapje. Ik ga toch nog maar een Marcel Lapierre opentrekken. Zou zijn overlijden afgelopen zomer gezorgd hebben voor een jacht op Morgon?

Het is een wonder

16 jaar is hij en Britser kwa kop zal je ze niet vinden. De muziek klinkt verrassend doorleefd voor zijn leeftijd en het heeft een ontzettend rauwe sfeer. Wat een muziek en wat een persoonlijkheid. Enjoy !

Goed wijnboek… quoi

Een goed glas wijn drinken op restaurant vandaag is geen evidentie. Het was dan ook een kwestie van tijd vooraleer iemand zich zou wagen aan een boek over de betere wijnkaarten in Belgische restaurants. Een restaurant -of zijn sommelier- dat met zorg een wijnkaart samenstelt, serveert meestal ook degelijk voedsel. Dus een lekker bord is bij vele van deze adressen gegarandeerd.

Verder bevat het boek ook een overzicht van goede wijnbars, wijnhandelaars en enkele zogenoemde wijnpersoonlijkheden. Dat laatste heeft voor mij geen meerwaarde en ruikt zelfs wat naar nepotisme. Maar goed, het betreft een persoonlijke keuze van de auteur. En één ding kan je wel zeggen, hij kent niet alleen zijn pappenheimers, maar voelt ook waar de nieuwe wind in de wijn- en restaurantwereld vandaan komt.

Het boek verscheen oorspronkelijk in het Frans en is dus nu verkrijgbaar voor het Vlaamse landsgedeelte. Eindelijk zou ik zeggen, want dit boek is een staalkaart van goede wijnkaarten en lekker eten. En het geeft je mooie achtergrondinformatie over alles wat er gebeurt op wijnvlak in België.

Voor elke wijn- en foodliefhebber is dit een onmisbaar hebbeding en vormt het een perfecte gids in de horecajungle van België. Bestellen kan via deze link en het wordt je opgestuurd.

Waar eet jij dit weekend (16): La Porte des Indes

10 jaar is een eeuwigheid, zeker in de restaurantwereld. Dat mocht ik nog eens ondervinden toen we afgelopen vrijdag naar de Indische foodtempel La Porte des Indes trokken. Mijn kennismaking met dit restaurant dateert van begin 2000 toen mijn toenmalige baas me trakteerde op een lunch vanwege een goede evaluatie. Een zeer lekkere introductie tot de Indische keuken werd het, met o.a. muntsaus, raita, samosa en chicken vindaloo.

Sindsdien trokken we zeker één keer per jaar naar de Louizalaan in Brussel, maar het moest nu toch al drie jaar geleden zijn. Anyway, een ingeving van het moment bracht ons weer naar het prachtige herenhuis aan de rand van het Terkamerenbos.

Tjonge, wat een grote teleurstelling. De sfeer van weleer was volledig verdwenen en de prijzen hadden blijkbaar dezelfde tred gevolgd als die van de immobiliënmarkt de afgelopen jaren. En ook het zogenaamde ‘meccanosysteem’ werd er toegepast. 22 euro voor een chicken vindaloo; voor naan, rijst en raita diende extra betaald te worden. Respectievelijk 5, 5,5 en 6,5 euro. Zonder brood kwam de rekening voor het hoofdgerecht op 34 euro. Stevig. Zo’n keuken verdraagt niet altijd wijn, dus neem ik bier. Prijs van de Kingfisher: 5 euro. Je leest het goed, 200 oude Belgische franken voor een glas pilsbier. Het betere werk.

Geen sfeer en dure prijzen. Hopelijk was het bord beter. Jammer genoeg viel ook dit zeer zwaar tegen. De kip was compleet droog vanbinnen, de vindaloosaus smaakt alsof het uit een potje kwam, en ook de rijst en raita waren aan de fletse kant. Dit kan ik zelfs beter, dacht ik plots bij mezelf.

Toen één van onze disgenoten nog tot de dag erop last bleek te hebben van zware krampen, stond mijn besluit vast. La Porte des Indes blijft voor mij definitief dicht. Oh ja, ze zijn een tijdje geleden deel geworden van de Blue Elephant-groep. Zou er een oorzakelijk verband zijn?

Vlaamse Wijnblogdagen: Zuid-Afrika

De timing is niet toevallig natuurlijk. Volgende week start het WK voetbal in het meeste zuidelijke land van het continent Afrika. Het zal jammer genoeg zonder ons radio-icoon Jan Wauters zijn, die deze avond overleden is. Eenenzeventig jaar is verdomd jong in een tijd waar we al maar ouder worden. Alweer een erudiet journalist die ons achterlaat.

Maar het zijn de wijnblogdagen en de dus moeten we het over wijn hebben. Eerlijk? Ik ken niets, maar dan ook helemaal niets van Zuid-Afrikaanse wijn. Ik heb ooit wel eens een Pinotage geproefd met een onwaarschijnlijk hoog rubbergehalte. Het schijnt de typiciteit te zijn van die druif. Oh ja, wat ik ook weet, is dat als er een druif op de fles staat, er minstens 85% van die specifieke druif in zit, en er voor minstens 85% van het jaartal op de fles aan toegevoegd is. Om het met een modern woord te zeggen: een ‘corridor’ voor gesjoemel en gezever.

Ongetwijfeld bestaat er geweldige  ’marchandise’ uit Zuid-Afrika, en als ik eerlijk mag zijn, ik zou dat liever ter plekke willen proeven. Maar als er iemand is die mij met de ontdekking van het jaar wil laten kennismaken, graag.

Driedaagse van Parijs (slot)

… maar eerst … passeerden we bij Racines om een aperitief te nuttigen. “Alleen bistro, geen bar” was het antwoord, maar toen ik groeten overmaakte van La Cave Des Papilles ging de deur figuurlijk open en werden we getrakteerd op een heerlijke pet nat (pétillant naturel) van Domaine les Griottes.

Het kan geen toeval zijn, maar bij het betalen van onze flessen, zag ik een kaartje liggen van Rino, het restaurant waar we die avond gereserveerd hadden. De sympathieke sommelier zei ons dat we zeker -echt waar- de groeten moesten doen aan Giovanni en zijn team. Het leek wel of we beland waren in een soort gesloten Parijse culinaire community waar iedereen iedereen kent, maar dan wel het soort gemeenschap waar alleen maar lekker gekookt en gedronken wordt.

Rino was voor mij de ontdekking van deze driedaagse. Geopend sinds februari serveren ze met drie man (2 keuken, 1 zaal) een menu van 4 of 6 gangen voor de prijs van respectievelijk 38 of 50 euro. Belachelijk naar Parijse normen. Wat op het bord verscheen was niet alleen van uitmuntende kwaliteit, maar ook nog eens zeer mooi gepresenteerd. De wijnkaart stond nog niet helemaal op punt, maar de Italiaanse sommelier -die nog maar 9 maanden in Parijs vertoeft, is vastbesloten om er iets zeer moois van te maken. Ook de chef is van Italiaanse komaf en verdiende zijn sporen bij o.a. Alain Passard. Hij vertelde me dat hij regelmatig afspreekt met andere koks waaronder Sven van Racines om samen te dineren, te drinken en plannen te maken. De puzzelstukjes vallen in elkaar.

In Parijs is een nieuwe culinaire beweging aan de gang van jonge dertigers die het vak bij klassieke grootmeesters geleerd hebben, maar het op een andere manier aanpakken. Respect voor het product, eenvoudige bereidingen en een scherpe prijs. Ik kijk nu al uit naar mijn volgende Parijs-bezoek.

Driedaagse van Parijs (3)

Een gesprek dus met een caviste van natuurlijke wijnen in een driesterrenrestaurant. Hij vroeg wat we nog allemaal culinair gingen uitspoken in Parijs en bij de naam Baratin klonk een goedkeurend geluid uit zijn mond en vertelde ons dat we zeker de groeten moesten doen aan de chef. Ik sprak ook over Racines waar we niet gingen eten, maar waar ik zeker een glas zou willen drinken. Alweer kregen we een boodschap mee voor de eigenaars.

De dag erop rond 13u betraden we een overvol Baratin. Er heerste een hectische, maar gezellige sfeer die je wel eens terugvindt in dat soort etablissementen. De licht norse ober toonde ons een net vrijgekomen tafeltje. Voor de lunch kon je kiezen uit 5 voorgerechten, 2 hoofdgerechten en 2 desserts, voor de prijs van 16 euro. Op het grote krijtbord stond de naam Foillard. Een collega-blogger -met een heilige naam- die mij niet alleen dit adres, maar ook enkele goede wijnbouwers uit de Beaujolais had doorgespeeld, vermelde ook Foillard. Die zouden we drinken. Toen de ober aan tafel de bestelling kwam opnemen, deed ik zoals het een welopgevoede jongen hoort, veel groeten van La Cave des Papilles. Zowaar een glimlach op zijn gezicht, ja zelfs vriendelijk plots: “Als je nog nooit die Beaujolais gedronken hebt, dan raad ik je zijn Côte du Py aan”, zei hij op een samenzweerdigere toon. “Hij staat niet op de kaart, want ik heb maar één fles meer.”

Gretig ging ik op het aanbod in en zo dronken we een fles Pi (inderdaad het cijfer) uit 2006. Wat een wijn!  Laat de grote kanonnen uit de Bourgogne maar komen. Deze knaap ruimt ze in z’n eentje op. Het eten was van een onwaarschijnlijke eenvoud en zeer lekker. Licht verzadigd doken we de metro in om ons voor te bereiden op het laatste avondmaal. Maar eerst …

Stromae mash up deel 2

De vorige post bevat een fijne mash up met het nummer van Stromae als basis. De djs from mars hebben er niet minder dan 17 andere tracks onder geduwd. Weet jij welke? Een fles wijn voor wie ze als eerste alle 17 raadt. Alors, on chance …