Posts Tagged ‘bespreking’
Wijnboek voor de Vlaamse wijnblogdagen
Digitale wijnschrijvers hebben in het kader van het trimestriële topic gekozen voor het beste wijnboek. Elke wijnblogger mag dus zijn favoriet wijnboek aanprijzen. Ik ruik de Bernard Pivots en Kermit Lynchs al van ver. Ontegensprekelijk geweldige boeken om weg te mijmeren. Ik plaats ze in de categorie wijnfilosofie en dito roman.
Je kan je ook verdiepen in de boeken van Emile Peynaud, de godfather van de oenologie. Zeer interessante en gedetailleerde vakliteratuur over wijn leren proeven of de vinificatie die je tegelijk ook nog wat kennis van de Franse taal bijbrengt.
Maar mijn keuze is eigenlijk een keuze voor de amateurwijnliefhebber: de jaarlijkse gids van Hugh Johnson. Je kan het eens of oneens zijn met zijn analyse en meningen, maar je krijgt in een handig formaat een overzicht van alle belangrijke wijnlanden in de wereld, met belangrijkste druivenrassen, gekende wijnen. En netjes alfabetisch gerangschikt. Bovendien geeft hij ook aan welke jaargang van welke wijn goed was en wanneer hij op dronk is. Ook het hoofdstuk wijn en gerecht is een aanrader.
Je zal er geen geheime ontdekkingen doen op vlak van wijn, daarvoor ben je op jezelf aangewezen als je in het buitenland bent. Maar voor de ‘newbies’ geeft het wel een schematisch wijnoverzicht van je toeristische bestemming.
Dit is dus eigenlijk bij uitstek dé toeristische wijngids. Ook als je het land niet verlaat.
Klachten over topzaken
Regelmatige restaurantbezoekers zijn zeer kritisch geworden. Heeft het te maken met de stortvloed aan kookprogramma’s en dito wedstrijden waardoor een extra paar arendsogen worden bovengehaald? Geen idee, maar als je een bom duiten neertelt, dan mag het ook goed zijn, zelfs de service.
En daar blijkt het schoentje wel eens te wringen. Ik kreeg afgelopen week van twee betrouwbare bronnen klachten over twee verschillende restaurants. Het ene bevat een ster in Leuven, het andere ambieert er eentje volgens mij. Op het eten viel weinig aan te merken, behalve dan bij het visrestaurant waar de zeeduivel taai gebakken was. Het probleem lag ‘m vooral in de service: geen flexibiliteit in keuze van gerechten, weinig vriendelijke bediening, wijn die half naast een glas werd gegoten, maar vooral de attitude bleek een bron van ergernis. Ik kreeg de woorden arrogant en dedain te horen.
Dat is natuurlijk een jammere zaak. Een restaurant van enig niveau moet op dat vlak onberispelijk zijn. Wat zeg ik, iedereen die een zaak openhoudt, moet één ding voor ogen houden: de klant is de reden van je bestaan. Zonder dat, geen inkomsten. Iedereen kan al eens een slechte dag hebben. Je hoeft de zaak daarom niet onmiddellijk de rug toekeren. Al mag het voor meer dan 100 euro per persoon wel in orde zijn.
Ik wil geen forum worden voor slechte ervaringen in restaurants, maar mensen die nog iets gelijkaardigs hebben meegemaakt, mogen gerust een comment posten. Of is het puur toeval dat er in één week twee slechte ervaringen zijn?
Priorat uit Delhaize
Onlangs zag ik een Priorat staan in Delhaize. Deze wijn komt uit een topstreek in Spanje en er wordt voornamelijk grenache verbouwd.
Geïntrigeerd nam ik de fles uit de rekken en 12,7 euro later was deze La Mogarba de mijne. Aangezien hij uit het jaar 2006 komt , kon hij perfect nog wat liggen, maar mijn nieuwsgierigheid was te groot.
In de neus zeer veel vanille met rood fruit, ceder en een beetje chocolade. De alcohol is toch nadrukkelijk aanwezig – een beetje te misschien, maar de wijn heeft toch een vol en fruitig karakter. Er zit ook cabernet sauvignon en carignan in, maar vermoedelijk is de grenache toch dominant, want de tannine spat niet echt uit het glas. Mooie finale met wat hout. Deze wijn heeft een goede prijs-kwaliteitverhouding en zal niet misstaan bij gegrilde vlees.
Waar eet jij dit weekend (10): Couvert Couvert
Velen zullen deze stek wel kennen, maar het loont de moeite om er toch nog eens over te praten: Couvert Couvert.
Een restaurant in Heverlee opgestart door Wouter Vandenhaute, maar al vele jaren gerund door broers Vincent en Laurent Folmer en Laurent’s vrouw Veerle. De beide heren komen uit Frankrijk en zijn eigenlijk patissier van opleiding. Dat merk je vooral tijdens de stoet aan kleine zoete versnaperingen die de koffie begeleiden. Moeilijk te weerstaan.
Afgelopen week hebben mijn vrouw en ik nog eens gereserveerd om er te genieten van de lunch. 37 euro voor 3 gangen in een restaurant met 1 ster, je vindt het bijna niet. De huischampagne bleek aangepast: zowaar mijn favoriete Fallet-Pévostat. Topplezier voor 12 euro extra. Het voorgerecht was een salade niçoise met verse tonijn. Mensenlief, deze versie is voor mij de nieuwe referentie van deze zuiderse salade. Het hoofdgerecht was een onberispelijk stuk eendenborst gecombineerd van perziken. Doorheen de hele maaltijd kregen we gezelschap van een uitmuntend mooie en zeer dorstlessende Beaujolais van Thévenet (te koop bij Wouter De Bakker).
Conclusie: het werd alweer een memorabele middag en een ode aan de topverse ingrediënten. De heren zijn hun ster dubbel en dik waard.
Trip naar Italië 4 : Sagrantino di Montefalco op een berg
Afgelopen 2 weken zat ik met enkele fijne vrienden in Italië. Het werd een reis vol culinair plezier en mooie muziekjes. Een reisverslag in meedere delen.
Deel 4 : Sagrantino di Montefalco op een berg
De enige jongere in ons gezelschap kreeg tijdens de vakantie bezoek van basketvriend die samen met zijn ouders in de buurt van Perugia een vakantiehuis huurde. De vader bleek een wijnliefhebber en bracht ons een Montefalco Sangrantino van Scacciadiavoli mee om te proeven. Montefalco Sagrantino is volgens mijn beperkte kennis van Italiaanse wijnen één van de twee enige DOCG van Umbrië en bestaat voor 100% uit de Sagrantino druif. Eentje die volgens het boekje fruitig en tanninerijk zou moeten zijn.
En dat was al duidelijk in de neus: veel zwart fruit waaronder cassis en braambessen, en voor enkelen aan tafel ook een zeer nadrukkelijke geur van caramel en chocolade. De mond was opnieuw een fruitbom, met veel zuren en nogal wat tannine, maar wel netjes in evenwicht. Deze wijn uit 2005 was al mooi op dronk, maar kan volgens mij nog 3 of 4 jaartjes ouder worden. In de afdronk een licht bittertje en een zekere kruidigheid die mij wat doet denken aan een zuidelijke Rhône-combinatie GSM.
Weer iets bijgeleerd en het zal nog wel even duren vooraleer ik deze druif opnieuw proef, want ik heb niet onmiddellijk een verdeler in België gevonden.
Trip naar Italië 2: back in time met Il Nino
Afgelopen 2 weken zat ik met enkele fijne vrienden in Italië. Het werd een reis vol culinair plezier en mooie muziekjes. Een reisverslag in meedere delen.
Deel 2 : back in time met Il Nino.
Als je naar Europese steden trekt, zit je broekzak meestal vol met adressen van restaurants waar je zeker moet gegeten hebben. Sommige blijken waardeloos -later meer daarover-, anderen voldoen aan de hoge verwachtingen. Il Nino was een beetje een ‘tussenin-verhaal’ al was het maar omdat de rode Chianti Classico bijna op dagtemperatuur van Rome tijdens de zomer werd geserveerd. Een kwartier in de ijsemmer bracht hem opnieuw bij bewustzijn. Castello di Ama is en blijft een zeer mooie Toscaanse wijn.
Italië betekent steevast ook pasta als voorgerecht en de ‘al ragu’ blijft onovertroffen. Ook deze keer weer. Prima saus en perfect al dente. De Italianen hebben een patent op pasta koken, da’s duidelijk. Het hoofdgerecht werd ‘Bistecca Fiorentina’: een grote T-bone steak uit Toscane dat eenzaam op het bord verschijnt en eerlijk gezegd, meer heb je niet nodig. Fantastisch gekruid en smeltend op de tong.
Ook de ambiance is heel fijn. Obers waarvan er slechts eentje de pensioengerechtigde leeftijd nog niet had bereikt, maar die met veel flair en humor door de oude zaal walsten, en… een echte matrone die op haar troon maar één ding doet: afrekenen. Opgepast: korte broeken worden niet toegelaten. Dat kon een toerist ondervinden die gereserveerd had, maar de toegang werd ontzegd vanwege zijn korte broek.
Trip naar Italië 1: vliegtuigwijn
Afgelopen 2 weken zat ik met enkele fijne vrienden in Italië. Het werd een reis vol culinair plezier en mooie muziekjes. Een reisverslag in meedere delen. Vandaag deel 1: vliegtuigwijn.
De vraag van 1 miljoen : hoe smaakt wijn op 11.000 voet? En welke kwaliteit wordt er geserveerd op een vliegtuig? Velen beginnen er zelfs niet aan, maar deze jongen komt zo hard, en dus onderwierp hij de zintuigen aan 1 parelwijn, 1 stille witte en 1 rode. Respectievelijk cava, chardonnay en syrah. Het stemt me vreugdevol dat één van mijn lievelingsdruiven het al zover geschopt heeft, al maak ik natuurlijk onmiddellijk kanttekeningen. Want iedereen pikt graag een graantje mee van het succes en zo’n graantje valt soms nogal dunnetjes uit. Spijtig genoeg was dit het geval met onze rode vliegtuigwijn. Nogal wat vanille en een ondefinieerbare synthetische geur. Niet echt aangenaam in de mond al komt het fruit wat bovendrijven na een korte tijd open te zijn. Een syrah die weinig om het lijf heeft en de soort waar je snel dronken van wordt. 
De chardonnay deed het iets beter, al was het ook geen hoogvlieger. In de neus rijpe peer, banaan en in de mond vol en vet, maar prikkend van de alcohol. In de afdronk opnieuw peer met wat zuur en iets teveel moelleux.
Cava is de populariteitswedstrijd aan het winnen tegen Champagne en de Franse crémants. Ook Brussels Airlines kiest schuimwijn uit Spanje aan boord van hun vloot. Veel appel en citrus in de neus, lekker schuimend, maar een te bittere afdronk en niet koud genoeg geserveerd. 6/10.
Conclusie: vliegtuigwijnen zijn niet mijn ding en ik vrees velen niet. Het is jammer dat vliegtuigmaatschappijen voor die prijs (respectievelijk 3 en 7,5 euro) niet iets betere kwaliteit leveren.
Waar eet jij dit weekend (9)?
Thaise restaurants: iedere gourmand heeft er meerdere in zijn leven bezocht. Maar waar vind je nu die betere Oosterse keuken?
Voor Leuven en omstreken blijf ik zweren bij Thai House in de Tiensestraat. De bediening is vriendelijk, snel en de Thom Ka Kai niet te romig gemaakt. Ook voor de rode, groene en gele curry zijn ze niet te kwistig met kokosroom, waardoor alles verteerbaar blijft en je tenminste de verschillende smaken proeft. De essentie van eten, niet?
Als je niet zo houdt van curry, probeer dan zeker eens één van de specialiteiten achteraan op de kaart: Plah Kung. Een salade met scampi en een overheerlijkse oosterse dressing. Ook in pikante versie te verkrijgen.
En bij al dat lekkers zelden of nooit wijn, maar wel Singha. Het staat in mijn top drie van pilsbieren.
Wie zelf Thais wil leren koken, kan dat doen recht tegenover het restaurant. Daar heeft de eigenaar een heuse keuken geïnstalleerd en geeft er geregeld les.
Zomertip 5
Wijnen uit de Rhône blijven tot op vandaag, samen met Duitse Riesling mijn favoriete wijnen. Van de eerste soort dronk ik gisteren in goed gezelschap Le Gourmand van Domaine Joncier. Een rode wijn samengesteld met 4 typische druiven uit de streek : Grenache, Syrah, Carignan, Cinsault.
Veel rood fruit, pruimen, een lichte aardse toets ook. In de mond heel vol en rond van smaak en een mooie verwevenheid tussen de moeulleux, de aciditeit en de tannines. Dit is een schitterende wijn voor zijn prijs, 8,95 euro. En ook mensen die weinig wijn drinken zullen veel plezier hebben aan deze mooie rode van wijnboerin Marine.
Aangezien hij 14,5 % alcohol heeft wordt hij best niet te warm geserveerd. 16° is prima volgens Gerd van Vinikus, de invoerder van dit pareltje. En als je een karaf hebt, mag ie er 2 uur voor het schenken in.
En serveer er het betere rode vlees bij. Een gerijpte steak van Rondou bijvoorbeeld.
Zomertip 3
Bezoek op komst en een kwasi lege koelkast, een lastige combinatie. Op mijn strooptocht om toch iets te serveren als voorgerecht botste ik op : een kipfilet, een langwerpige paprika, 2 wortelen, een halve ui, wat look, een spaanse peper en een ‘kletske’ room.
De paprika werd eerst geroosterd op het gasvuur om hem te ontdoen van de moeilijk verteerbare buitenkant. Samen met de gesnipperde ui, de look, 3 versneden olijven, een halve spaanse peper en wat olijfolie in een pannetje laten stoven. Een half gelatineblaadje en room bijdoen, en door de mixer. Verdelen over kleine glaasjes die een half uur in de diepvriezer verdwijnen in om op te stijven (het moest snel gaan).
De kip heb ik gebakken in kleine reepjes met peper, zout en een beetje bonenkruid. Het geheel afwerken gebeurde met kort opgebakken wortelbrunoise, een schijfje parmesan en de rest van de peper julienne gesneden.
Samen met de Griekse rosé waar ik onlangs over schreef, een lekkere zomercombinatie. Ik heb toch geen klachten gehoord.
Wat ook kan: vervang de paprika door tomaten en voeg naast de brunoise wortelen ook selder in blokjes toe. Dan heb je een Italiaans voorgerecht.
