Goeie rosé… uit Griekenland

Afgelopen zondag werd in een wat aparte locatie -kledingzaak LEF in Leuven- voor de derde keer een wijnproeverij gehouden onder deskundige leiding van voormalig sommelier van Couvert Couvert, Diederik.

Hij maakte een selectie uit het assortiment van zijn gloednieuwe werkgever Pasqualinno. Deze wijnhandelaars staan al langer bekend voor hun eigenzinnige kijk op en keuze van wijn. Geen klassiekers, maar vooral wijnen uit minder gekende landen en gemaakt van plaatselijke druiven. Het leuke is dat je daardoor niet beïnvloed kan worden door label of naam. Elke Griekse fles die werd geschonken, was voor mij Chinees. Onbevangen dus.

Ik heb enkele goede dingen geproefd, maar was vooral verrast door een Griekse rosé van domein Driopi uit Nemea. Het is het eerste jaar dat ze rosé maken en gebeurt volgens de saigné-methode. Voor zo’n soort rosé wordt een gedeelte tijdens de maceratie van de rode wijn afgetapt. Het vocht heeft een lichtrode tot donkerrode kleur en krijgt extra aroma’s mee van de schillen. Een goed geconcentreerde roséwijn die en voldoende complexiteit, en toch lekker wegdrinkt bij een gemarineerd stuk kip en ratatouille. 9 euro vond iemand in de groep toch redelijk duur voor een rosé. Begrijpelijke reactie die nog maar eens aantoont dat rosé niet onmiddellijk kwaliteit oproept bij mensen. Voor mij de verrassing van de dag en zijn geld meer dan waard.

Altijd fijn om te weten wat er wel goed scoort  : in wit een Oostenrijkse Grüner Veltliner (Rebenfeld) en een Hongaar (Eskuvé). De top 2 in rood bestond uit een Portugese Alentejo (Lusitano) en een Barbera d’Asti.

Geen enkele wijn kost meer dan 11 euro. Alweer een mooi bewijs dat goede wijn niet duur hoeft te zijn.

Wijn onder 4 euro

Je houdt een barbecue voor collega’s en klanten, maar het huidige economische klimaat noopt tot enige spaarzaamheid. Wijnen boven 4 euro zijn uit den boze. Geen gemakkelijke taak. Als ik toch één advies mag geven, deze Les Truffiers van Delhaize is lang niet slecht en valt net binnen de opgelegde parameter. Natuurlijk geen hoogvlieger, maar de combinatie van syrah en grenache kon mij wel bekoren.

En anders is er natuurlijk nog altijd de bag-in-box: 3 of 5 liter wijn in een tertra-verpakking. Zelf ben ik er geen echt grote voorstander van, maar dit artikel van Alain Bloeykens in het Nieuwsblad geeft wel een mooi overzicht van de betere wijn uit karton. Ook Les Truffiers zit in het gamma en krijgt 9/10 in de test.

Steek het vuur maar aan.

Brunello di Mauvaistalcino

Het stak al een tijdje mijn ogen uit: een Brunello di Montalcino in het SuperGB warenhuis. Niet echt een plaats waar je een wijn van 19,83 euro verwacht. Jaartal 2003. Niet het allerbeste jaar voor deze topwijn uit Toscane en zeker geen lang leven beschoren.

De neus bleek zeer gesloten, beetje tabak, beetje koffie, beetje leder en beetje zwarte vruchten. Maar zeer moeilijk en na pas na lang ruiken waar te nemen. Het volle karakter kwam tot uiting in de mond, versmolten, goede zuren en tanninerijk. De alcohol dendert echter als een trein naar binnen in het middenpalet. De afdronk geeft opnieuw wat leder, maar vooral veel alcohol.

Deze wijn pleziert mij niet echt, maar doet mij ook niet walgen. De prijs maakt ‘m echter tot ‘bummer of the day’. Al vind je natuurlijk zelden goede Montalcino onder 25 euro. GB/Carrefour zou dit soort wijnen beter uit hun gamma halen. Ze maken er niemand gelukkig mee: de wijnliefhebber niet, de occasionele drinker niet die eens ‘gek wil doen’, en zeker de ‘prijskoper’ niet die denkt dat de prijs evenredig is met de kwaliteit.

Middagwijn

Zelden drink ik alcohol tijdens de middag, behalve dan misschien op een vrije dag. Maar bij een goed bord Italiaans eten en leuk gezelschap dat ook van het goede leven houdt, durft er al wel eens glas geschonken worden. Le Pou qui tousse is een fijn restaurant pal in het centrum van Brussel gerund door 4 broers uit Sardinië. Op de uitgebreide kaart viel mijn oog op een tiental wijnen afkomstig van het Italiaanse eiland. Mijn kennis over die regio is beperkt, dus liet ik me adviseren door een uiterst sympathieke ‘mama’.

Het werd een Rocca Rubia 2005, gemaakt van 100% Carignano (Carignan). Heerlijke kruidigheid, toets koffie, leder, wild en veel fruit in de neus. In de mond vol en rond, mooie balans en goede lange afdronk. Leuke wijn die misschien toch wat meer verdient dan een pasta met tomatensaus of een scaloppina milanese, een stuk lam met kruiden bijvoorbeeld.

Verkiezingen: de winnaar van de dag

Als kind was het Eurosongfestival een avondvullend programma vol amusement, vandaag is dat de verkiezingshow op VRT. Vanaf 15 uur  gekluisterd aan de buis, de eerste 12 punten zien binnenkomen en luisteren naar politieke commentaren.

Hoe droger op tv, hoe meer ik zin krijg in een glas wijn. De Faugères, gekocht bij Vinipure, lag al een tijd in de kelder en vroeg om ontkurkt te worden. De blend van Grenache, Carignan, Cinsault en Syrah is een typische combinatie van de Languedoc. We zien een zeer geconcentreerde kleur rood, ruiken veel zwart en rood fruit, een hint van zoethout en nootmuskaat. Veel alcohol in de mond, goede zuren, vol fruit en gestructureerde tannine. Misschien nog niet helemaal in evenwicht, maar een zeer mooie wijn voor weinig geld. En hij bekoort ook de vrouwenharten. Wat mij betreft de echte winnaar van vandaag.

Troep en top van Delhaize

Zomers weer doet een mens al eens lonken naar lichter gekleurde wijnen. In grote bakken aan de ingang van Delhaize stond deze Bordeaux Clairet aangeprijsd. Meenemen die handel dacht ik. Bordeaux Clairet ziet er uit als rosé, maar is het technisch gesproken niet. Het wordt gemaakt van zowat alle druiven die je vindt in Bordeaux: Cabernet Sauvignon, Cabernet Franc, Merlot, Malbec en Petit Verdot, en krijgt een langere maceratieperiode dan rosé. Ik was dus wel nieuwsgierig naar deze zonderling. De ontgoocheling kon niet groter zijn. Ik verwachtte fruit, aangename zuren en een volle ronde smaak, maar kreeg vale geuren, onaangenaam zuur en een schrale smaak. Gootsteenmateriaal en 4,19 euro te duur naar mijn bescheiden mening.

De tegenstelling met die andere wijn die ik meebracht uit diezelfde supermarkt was frappant. Deze Saint-Joseph (Domaine de la Batellerie) uit de Noordelijke Rhône-streek is een toonbeeld van hoe een wijn op basis van Syrah moet zijn: heerlijke rode vruchten in de neus, goed gestructureerde wijn met voldoende tannines en frisse zuren. Een lichte mineralige toets maakt de wijn lekker verteerbaar. Bijna 14 euro is niet goedkoop, maar je krijgt dan ook heel wat wijn voor dat geld. Ontkurken kan als je een stuk rood vlees met provençaalse kruiden op de barbecue knalt, maar een stoofpot is misschien nog beter.