Wijn kiezen in de supermarkt

Wijn kiezen in een supermarkt is voor leken geen evidente zaak. De rangschikking volgens land geeft een zekere leidraad, maar vanaf dan krijg je onderverdelingen per streek of appellatie. Zeker voor Franse wijnen wordt het dan een moeilijke zoektocht naar de juiste fles. En net in dat land worden volgens mij nog altijd de beste wijnen ter wereld gemaakt.

Maar als je niet thuis bent in -ik zeg maar wat- de Rhône waar je naast Hermitage ook Côte-Rôtie, Chateuneuf-du-pape of Lirac hebt, dan kan ik begrijpen dat mensen kiezen voor de gemakkelijkheidsoplossing: wereldwijnen.

Niet te veel gedoe met appellaties en terroirs, maar vooral het druivenras dat op het hoofdpodium staat. Of die dan op een zanderige, dan wel kalkrijke ondergrond geteeld wordt, hoe stijl de helling is waar  de stokken groeien en in welke windrichting ze staan, speelt weinig rol. Chenin uit Zuid-Afrika, Pinot Noir uit Nieuw-Zeeland, Californische Chardonnay of Syrah (Shiraz) van Australië. Dat gaat er in als zoete koek.

Blijkbaar is er een lichtje gaan branden bij Delhaize. Zij gaan hun wijnafdeling anders inrichten. Wijn en gerecht zullen de basis vormen om wijnen anders te rangschikken. Benieuwd hoe ze dat gaan aanpakken.

Wat ik mij afvraag: hoe kies jij wijn in de supermarkt? Speelt de prijs een rol? De kleur van het etiket? De naam ? Een ‘wijnadviseur’ die ronddwaalt door de rekken? Of volg ook jij de route van de ‘wereldwijn’? Of ben je een kenner en kies je blindelings een goede fles?

Waar eet jij dit weekend? (12)

Naar aanleiding van een speciale gelegenheid belandde ik enkele weken geleden nog eens in Zottegem, mijn geboortestad. Het vieren van die gelegenheid gebeurde in restaurant Two Cooks. Ik betrad het pand met drie meningen op zak: een negatieve van een weekbladrecensent en twee positieve waarvan eentje van een oud-collega van één van de twee koks. Iets om naar uit te kijken dus.

De start was alvast prima met een mooie glas schuimwijn gemaakt van Pinot Noir. Lekker fris met een licht aardse toets. Ook de andere witte wijnen, een verrassend lekkere blauer spätburgunder van Weingut Boch (wit gevinifieerd) en een vermentino van Epircuro waren zeer te pruimen. De rode Abbots ficus (gemaakt van grenache en syrah) voldeed voor mij niet echt aan de verwachtingen: een beetje dunnetjes en weinig memorabele finale.

Eén van de heren heeft school gelopen in de klassieke keuken van Guy Van Cauteren en dat merk je. Degelijke basisingedriënten in een klassieke bereiding. Toch geven ze een eigen moderne toets aan het geheel.

De langoustines met spinazie en ricotta viel wat uit de toon door het platgebakken schaaldier. Bij de Vermentino kregen we echter een onberispelijk stuk Noordzeetong waartussen gemarineerde groenten zaten. 1 woord: heerlijk. De crème van ratatouille was overbodig, maar dat is hen vergeven. Ook het hoofdgerecht, wilde eend met rode biet en gesmoorde sla droeg de goedkeuring weg van de hele tafel.

Conclusie:  de heren hebben een zeer mooie zondagse lunch voorgeschoteld en de stand is 3-1, in het voordeel van Two Cooks.

Trip naar Italië 10: enkele lokale wijnen

Afgelopen 2 weken zat ik met enkele fijne vrienden in Italië. Het werd een reis vol culinair plezier en mooie muziekjes. Een reisverslag in meedere delen.
Deel 10: enkele lokale wijnen

Italië produceerde in 2008 meer wijn dan Frankrijk. Drie miljoen hectoliter om precies te zijn. En velen daarvan worden niet geëxporteerd. Zo proefde ik een syrah uit Cortona en een Lacryma Christi van Feudi. Deze laatste is me niet echt bijgebleven. Zeker geen slechte wijn, maar zo’n eentje van dertien in een dozijn. De tweede wijn van Luigi D’Allesandro kon mij meer bekoren. Maar misschien maakt mijn voorkeur voor deze druif mij vooringenomen.

Mooi zwart fruit en een duidelijk aanwezige tanninestructuur. Deze wijn was mooi op dronk en slaagde erin een gelijkspel te forceren met de entrecôte op de barbecue.

Trip naar Italië 1: vliegtuigwijn

Afgelopen 2 weken zat ik  met enkele fijne vrienden in Italië. Het werd een reis vol culinair plezier en mooie muziekjes. Een reisverslag in meedere delen. Vandaag deel 1: vliegtuigwijn.

De vraag van 1 miljoen : hoe smaakt wijn op 11.000 voet? En welke kwaliteit wordt er geserveerd op een vliegtuig? Velen beginnen er zelfs niet aan, maar deze jongen komt zo hard, en dus onderwierp hij de zintuigen aan 1 parelwijn, 1 stille witte en 1 rode. Respectievelijk cava, chardonnay en syrah. Het stemt me vreugdevol dat één van mijn lievelingsdruiven het al zover geschopt heeft, al maak ik natuurlijk onmiddellijk kanttekeningen. Want iedereen pikt graag een graantje mee van het succes en zo’n graantje valt soms nogal dunnetjes uit. Spijtig genoeg was dit het geval met onze rode vliegtuigwijn. Nogal wat vanille en een ondefinieerbare synthetische geur. Niet echt aangenaam in de mond al komt het fruit wat bovendrijven na een korte tijd open te zijn. Een syrah die weinig om het lijf heeft en de soort waar je snel dronken van wordt.

De chardonnay deed het iets beter, al was het ook geen hoogvlieger. In de neus rijpe peer, banaan en in de mond vol en vet, maar prikkend van de alcohol. In de afdronk opnieuw peer met wat zuur en iets teveel moelleux.

Cava is de populariteitswedstrijd aan het winnen tegen Champagne en de Franse crémants. Ook Brussels Airlines kiest schuimwijn uit Spanje aan boord van hun vloot. Veel appel en citrus in de neus, lekker schuimend, maar een te bittere afdronk en niet koud genoeg geserveerd. 6/10.

Conclusie: vliegtuigwijnen zijn niet mijn ding en ik vrees velen niet. Het is jammer dat vliegtuigmaatschappijen voor die prijs (respectievelijk 3 en 7,5 euro) niet iets betere kwaliteit leveren.